Spotlight op de Argentijnse oenoloog Susana Balbo

Een proeverij waarin een wijnmaker centraal staat. We hadden eerder aandacht bij de Brabantse Wijnsociëteit voor oenologen als Denis Dubourdieu uit Bordeaux, Giulio Gambelli, Giacomo Tachis, FrancoBernabei, Carlo Ferrini en Alberto Antonini uit Chianti en we ontdekten FilipaPato uit Bairrada. 

Annemiek Vermeijlen werd gefascineerd door Susana Balbo. Ze wilde nucleaire geneeskunde studeren, maar mocht niet weg uit Mendoza van haar ouders. Ze werd de eerste Argentijnse vrouwelijke oenoloog. Goed verhaal. In 1999 startte ze – na gewerkt te hebben bij grote huizen – haar eigen wijnbedrijf. Nu met zoon en dochter. Op een adembenemende locatie zoals we hierboven zien.

Torrontes, mooie wijn bij eendenpaté

Crios Torrontes 2018

Crios is de basislijn – zeg maar de wijn waarmee geld verdiend moet worden. De Torrontes is een eigenzinnig druifje, Susana Balbo komt de eer toe om deze druif wat uit de obscuriteit te hebben gehaald. Ik hou van die eigenzinnige druiven en ook van deze wijn. Lichtgeel, viooltjes en muscaattonen in de geur, waardoor je een zoete wijn verwacht. De wijn smaakt droog, sappig met goede zuren, eetlustwopwekkend en met mooi passiefruit in de afdronk. Héle leuke wijn voor restaurateurs die gasten onbekende wijnen willen voorzetten. Denk hier een eendepaté bij en de wereld is mooi. Sla Jancis Robinson na op de druif en je ziet dat er zelfs van die Torrontes al weer verschillende varianten zijn.

Crios Malbec 2017

De Malbec maakt 95% uit van de wijn, Bonarda vult aan. Granaatrode kleur, kersen in de geur, wat aardser dan de Salentein malbec die er naast staat, meer concentraat en goede bitters, wat chocoladetonen. Negen maanden houtopvoeding. 

Susana Balbo Malbec 2016 

De Malbec tekent voor 92%, Cabernet Sauvignon vult aan. 30% nieuw hout en 70% houten vaten van één jaar oud. Diepdonker. Bruinrode rand. Zó, hier word ik blij van als ik mijn neus in het glas steek. Schotse pijptabak, leer. Chocolade en mocca. Goed concentraat. Te jong voor mijn smaak. Krachtig met veel lengte. Een heel veelbelovende eetwijn. Interessant om enkele jaren op te leggen. 

Susana Balbo Brioso 2016

Een Bordeaux druivenmix: 53% Cabernet Sauvignon, 24% Cabernet Franc, 16% Malbec, 7% Petit Verdot. Gesloten neus. Eric denkt meteen aan zijn crême de cassis (cassis is hét kenmerk om cabernet te determineren). Heel veel kacht en lengte, nu al soepel in de mond, maar een echt kindermoordje in mijn visie. De wijn heeft ook een beetje last van de Catena Alta van 95% Cabernet Sauvignon aangevuld met 5% Cabernet Franc uit 2015 die zich nu net even rijker presenteert.

Fijne proeverij! Annemiek heeft veel werk in de proeverij gestoken met fraaie documentatie en ongetwijfeld ook veel voorpret-proeven.

Grote diversiteit in pinot noir uit oude en nieuwe wereld

Lichte kleur? Pinot Noir!

Pinot noir als thema geeft altijd interessante proeverijen. Een ‘moeilijke’ druif^* die afhankelijk van waar ze groeit, en van de hand van de wijnmaker, heel verschillende wijnen oplevert. En dat zien en proeven we ook op de proeverij van Gerard van Avendonk, met wijnen uit acht verschillende landen. 

We vangen aan met een indrinkbubbel. Het is een witte wijn, maar gezien het thema vermoeden we een Blanc de Noirs en dat klopt: het is de Cordillera Brut van Miguel Torres, uit Chili. Een fijne bubbel, veel citrus en appelfruit, door velen herkend als een nieuwe wereldwijn vanwege het zoetje. Ik vind zelf dat de wijn voldoende zuren heeft, maar wel wat meer body kan gebruiken.

De eerste series bestaan uit vier hele lichte wijnen, alle uit 2016. In de eerste serie meteen het contrast tussen in dit geval een typische pinot noir neus (ik dacht zelf aan een Duitse) van de Bulgaarse wijn (de ‘Soli’ van de niet heel Bulgaars klinkende wijnmaker Edoardo Miroglio) en een veel fruitiger (frambozen, rozebottel) wijn die wél Duits bljkt te zijn: Spätburgunder Trocken van Dagernova uit de Ahr. De tweede serie wijnen: de luguber genaamde ‘Galgenberg’ waar in het Weinviertel tot in de 19^e eeuw misdadigers werden opgehangen, maar nu een door kersen gedomineerde, en voor een pinot noir vrij paarse wijn wordt gemaakt, een sappig glas. Uit Frankrijk komt de pinot van Trimbach, stoffig rood fruit heeft deze, een verfijnde afdronk met mooie tannines.

Het gas gaat erop en de wijnen worden geconcentreerder, met stijgende houtinvloed ook. Een van mijn favoriete wijnen is de pinot noir 2016 uit de Terroir Hunter serie van Undurraga, met volgens het etiket tonen van kers en aardbei. Ik val juist voor de niet-fruittonen van wildjus en rook, en op de mooie smaakvoortzetting en -intensiteit. Er zijn  wat bitters en wat warmte maar alles prima in balans; de tannines beloven een mooie toekomst. Frambozenjam in de wijn die volgt, met sap en fijne zuren, lekker om nu te drinken, is de Givry, ook uit 2016, van handelshuis Chanson.

Onder wijndrinkers gevleugeld geworden woorden...

Dan een serie van twee Amerikanen uit 2015: uit het koele Russian River komt de De Loach. Een klein stinkertje heeft deze wijn, ik schrijf er verder geen uitgebreide proefnotitie bij maar wel dat ik hem goed in balans vind, voor mij een van de belangrijkste kwaliteitsindicatoren. De Barnardus van de onlangs overleden Ben Pon uit het veel zuidelijker gelegen Carmel is aards, heeft vrij veel vanille en een zoetje.

Bin 23 pinot noir van topniveau uit Australië

In de laatste serie heeft de Mas Boras 2014 helaas kurk, alhoewel menig proever er de kwaliteit van deze wijn nog wel doorheen proeft. De Bin 23, 2016, van Penfoldswordt pas sinds de oogst van 2009 gemaakt in de koele Adelaide Hills. Hij is wat gesloten, met voor mij al wat tertiairs in de neus, frambozen in de verte. Volgens Peter moet de wijn juist nog op dronk komen. De website geeft aan dat de wijn beter zal worden met de tijd, maar ook een relatief kort drinking window voor zo’n kwaliteitswijn: tot 2022. Leuk om van deze wijn een doosje te hebben om de wijn te volgen, maar dat is dan wel een kostbaar experiment @ 59 euro per fles.

Een mooi avondje diversiteit!

Proefnotities en verslag Rob van Ginneken 

* Mocht de lezer Sideways nog niet gelezen of gezien hebben: doen! Pinot noir in een belangrijke bijrol, verder gewoon een heel goed boek en superfilm.

In nevelen gehuld

‘Het determineren van blind geproefde wijnen’. Dat is het thema van Claartje Grielis. Determineren doen we graag, dus kom maar op! Om al bij het eerste glas in lichte wanhoop te vervallen. Want ja, het is een mousserende witte wijn, wat rijker van smaak. Met een fijne mousse. ‘Nee, juist een grove mousse’. Ergo: ‘een bek vol schuim’. Is het champagne? ‘Te rijk, te vol’. Cava dan? Zo flitsen de mogelijkheden voorbij. Appel, pepertje, chardonnay wordt geoppperd. Bij de onthulling wordt duidelijk; dit kan een zware avond worden. Land: Frankrijk (toch champagne?). Druif: blend van chardonnay en pinot noir. Gebied: Jura! Jaar: 2013. (Champ d’ Etoiles, Cuvée Chanson, zero dosage) En als je dat zo hier ziet staan dan lijkt de champagne-associatie zo gek nog niet. Maar in de mond: nectarine, ananas, zwoel en rijp. De (biodynamische) producenten geven eet-suggesties: pruimen in bacon of tarte tatin. Zo zwoel dus.

-

De lezer dezes vraagt zich inmiddels af: wat doet die sterrenhoop ‘in hemelsnaam’ op een blog over wijn proeven? Welnu: om de argeloze lezer het gevoel te geven hoe het voelt om ‘lost in the stars’ te zijn. Verdwaald in eigen hersenpan. Hopeloos verloren in een zee aan weetjes, smaaksensaties en -herinneringen die maar niet zinnig op een rijtje willen verschijnen. Wat valt hier te determineren? Waar hebben we houvast? We verdwijnen als Bowie’s Major Tom in het niets. Wat zien we, wat proeven we, wat moeten we? Weten we wel iets? Hulpeloos. Reddeloos. Radeloos.

-

Het tweede paar doet de verwarring slechts toenemen. Wijn 2 blijkt uit Griekenland te komen. Een zuivere en bloemige malagouzia, met ver weg een buxustoontje. Sauvignon blanc of verdejo? Spanje dan maar? Oostenrijk wellicht. Veel rijp wit fruit, zachte zuren. Voor niemand leidt het spoor naar Griekenland, terwijl in februari nog een malagouzia is geproefd. Wijn 3 is een 50/50 blend van Chardonnay en Savagnin. Cuvée stellaire - Castor. Wederom uit de Jura, van dezelfde makers als glas 1. De zuren van de Savagnin treden duidelijk op de voorgrond. De wijn wordt - mede door behoorlijk wat hout - in de Bougogne gedacht. Ook Chablis wordt genoemd.

-

Gaan wij dan even terug naar de beginfoto. We kijken naar een gedeelte van het sterrenbeeld Tweelingen. De sterren Castor & Pollux zijn de belangrijkste herkenningspunten in de constellatie. Pollux is helder en goudkleurig, Castor is zwakker en wit van kleur. We menen de twee nu te herkennen.

-

Wanneer wordt het makkelijker, smeken we Claartje. De volgende serie zou meer herkenningspunten moeten hebben. Maar niet heus. We vervolgen met Fié Gris (lees: Sauvignon gris) uit de Loire (Ampelida)en een Meursault. De Meursault (Les Grand Charrons, 2012) wordt vooral in Zuid-Afrika geplaatst, vanwege veel warmte, hout en toffee.

Met de rode series gaat het al niet veel beter: de serie Toscaanse wijnen wordt eerst in Italië geplaatst, maar verhuist later naar Chili. (Le volte dell’Ornellaia, 2013 en Collosorbo, Brunello di Montalcino, 2010). Tot wanhoop van Berry: “zit ik al een week Brunello’s te proeven [voor zijn proeverij over 3 weken], maar nog nooit proefde ik zo overduidelijk cassis!” Bij de volgende serie van 3 revancheert Berry zich: hij determineert loepzuiver Argentinë en Malbec. (Don David, uit Calchaqui valley, zo’n 1700 meter hoog, 2013) De ‘ster’ van de avond is wijn 4.2. Leer, chocolade, floraal, rozen, pruimen, kers en koffie. De rozen voeren ons naar Noord-Italië. (“het is gewoon een barolo, punt uit!) Dat klopt (weer) niet. De volbloed negroamaro is een Salice Salentino riserva (Vigne delle Monache, Cantina Sampietrana, 2012). ‘Evenwichtig, rond, met sappigheid en een fantastisch spel’, aldus de Roermondse importeur. De prijs/kwaliteitsverhouding is voorbeeldig. Aanrader!

De laatste serie voert ons langs Baden met een Rülander auslese (=Grauburgunder, Abril, 2011) en eindigt in de buurt van Valencia met een fles superzoete vloeibare bramenjam. (Laudum Dulcenegra) En zeggen we bramen, dan denken we aan Mourvèdre. Met recht zeggen de Spanjaarden daar Monastrell tegen, want de oorsprong van deze zonliefhebber ligt in Spanje.

-

Nog een keer terug naar de beginfoto: Castor & Pollux. Nou ja, dat denken we, gezien de gegeven informatie. In werkelijkheid zijn dit de sterren die één van de voeten van Castor vormen. We kijken naar nevel IC 1443. In de kern van de nevel bevindt zich een neutronenster, dat is het restant van een ontplofte ster, zo’n 30.000 jaar geleden. Zo spatte ook onze wijnkennis uit elkaar, zo’n 5 dagen geleden. Of waren we gewoon be-neveld?

Verslag en proefnotities van Hans Lodewijkx