Het leven van een wijnbouwer heeft poëtische en
prozaïsche kanten. Beelden van
zonovergoten lunches, diners bij het haardvuur, de romantiek van de boerderij.
De werkelijkheid van een wijnbouwer is minder poëtisch: keihard werken,
dagelijks leven met risico’s van ziektes, schimmels, heftige
weeromstandigheden. Vorst- en hagelschade kan zomaar de helft of meer van het
jaarinkomen in luttele minuten doen verdampen. De schimmel meeldauw is een
probleem in alle wijngaarden. Moderne technologie heeft wel voor oplossingen
gezorgd, maar chemische bestrijdingsmiddelen doden het leven in de wijngaard. Wij zijn het lezen van de natuur verleerd. Er
zijn oude hulpmiddelen om onzekerheden te lijf te gaan, zoals de zaai, plant en
oogstkalender van Maria Thun (foto), die onder meer rekening houdt met de stand van de
maan. Zulke kalenders bestonden al bij de Kelten en de Maya’s. Maria Thun baseerde de
kalender op theorie van grondlegger Rudolf Steiner. Er zijn wijnbouwers die
letterlijk luisteren naar de druiven, ermee praten. Noël Geisen stelde een
proeverij samen van bio-wijnen. Een generatie terug waren bio-boeren nog een
verwaarloosbare minderheid, hoewel de besten toen ook al briljante wijnen
maakten. Door de aandacht voor duurzaamheid en steeds betere resultaten zijn
biologisch werkende wijnbouwers nu steeds normaler. Er zijn importeurs die zich
specialiseren in natuurlijk werkende wijnbouwers. Op onze studiereis naar onder
meer Duitsland hebben we in de wijngaarden het verschil kunnen zien tussen de
wijnboeren die wijnstokken bespuiten (de grond is daar ‘dood’) en biologisch
werkende wijnboeren (soms slordig uitziende wijngaarden, maar met een enorme
rijkdom aan wilde planten).
