Willem Jan ruimt op ... the day Chateau d’Yquem came to town

Château Battailey in Pauillac, geklasseerde cru

‘n Beetje pech had-ie wel,  Willem Jan. Het thema van zijn maidenproeverij is: kelderopruiming. Er moet ruimte komen in zijn 700 flessen tellende kelder, en op voorhand weet hij al dat een aantal wijnen naar alle waarschijnlijkheid over de top zijn. Waar hij, en wij, niet op rekenen, is  dat ook een paar mooie witte Bourgognes met het verstrijken der jaren ouderdomsverschijnselen  vertonen: premox (voortijdige oxidatie), wie zal het zeggen? Sommige proevers vinden dat ook rode Bordeauxs uit de jaren ’90 te oud zijn. De uitdrinker maakt veel goed.

 

De indrinker is een lichtzoete naar het granaatrode neigende mousserende Loirewijn van de cave in Saumur. Lichte bitters, wellicht daardoor een kersenassociatie, een beetje stallig. Leuke start. Dan drie wijnen die vér heen zijn, twee uit 1997, en een rosé uit 2001. Het cliché blijkt waar: rosé moet je niet bewaren, maar drinken. 

We proeven dóór: twee wijnen die hun reputatie, of in ieder geval die van hun appellatie, in principe  moeten kunnen waarmaken: Chablis 1er Cru uit 2005 en Meursault uit 2004. De 2004 zou het op papier beter moeten doen (want: een klassieker jaar dan het rijke 2005) maar helaas: de wijn heeft kurk, hetgeen vooral in de mond is waar te nemen. De Chablis van Josselin wordt door de meeste proevers afgedaan als simpelweg te oud, maar dat vind ik iets te kort door de bocht. De wijn heeft ondanks inderdaad een gebrek aan fruit nog best wat charme te bieden, waaronder een rokerige, vlezige neus en een zwoele aanzet.

Bij de rode wijnen overheersen de zuren in de Montepulciano d’Abruzzo uit 1993; de één jaar oudere ‘Prestige du President’ 1992 uit Corsica, gemaakt van een waarschijnlijk unieke blend van niellucio, sciacarello, grenache noir, mourvèdre en barbarossa, is ondanks zijn gevorderde leeftijd nog aardig in ‘presidentiële’ balans, heeft aangename zuren en nuances van leer, tabak en zoethout.

Richting Bordeaux gaat het opruimrondje, met eerst twee wijnen uit mindere jaren ’93 en ’94. Beide wijnen kunnen dan ook op weinig bijval rekenen. De Chateau Tourans uit St. Emilion heeft een neus van kersen, lijm en hout maar stelt in de mond teleur, volgens Claartje. De volgende twee wijnen zijn van de veel beter bekend staande oogsten ’95 en ’96. Dit zijn dan ook de hartendiefjes van Willem Jan. Vandaag doet alleen de Batailley 5^e Grand Cru Classé het goed in zijn ogen, en die van een aantal medeproevers. Donkerrood nog, wat paardenstal (Jan), leer en vrij sappig fruit. Laat de wijn even staan en kijk, dan komt daar opeens een helemaal niet verkeerde, zelfs “voortreffelijke” (Henk) wijn tevoorschijn. In Berry’s aantekeningenboekje: “koffie, bosgeur, voller dan de vorige wijnen, prettige zuren.”  Ik vind zelf de St Emilion Grand Cru Classe van Chateau Ripeau ook best drinkbaar, met een aardige grafiettoon. Bramen en associaties met een shagbuil roept de wijn op bij Paul, die de prettige zuren die ik meen waar te nemen omschrijft als ‘afbraakzuren’. Veel discussie vanavond, over wijnen die al dan niet nog drinkbaar zouden zijn. Wat in ieder geval bewezen is, en wat iedereen ook eigenlijk wel weet, is dat véél wijnen het bewaren niet waard zijn.

Voor we aan de kaasplank beginnen, geeft Willem Jan de uitdrinker door. Zoals gebruikelijk een zoete wijn, een half flesje ditmaal. ‘t Lijkt zo vanaf mijn positie in de hoek, tegenover en ver van WJW, een beetje op het etiket van de Carmes de Rieussec. Men geeft de fles door. Zie ik ’t nou goed? Ja, ’t is er een: zelfde etiket, gouden letters op witte achtergrond, maar dit is: Château d’Yquem 1999, Sauternes. En dit keer in mijn ogen in een stuk betere conditie dan die van eind jaren ’40 die we een paar jaar geleden proefden. Het hout domineert de botrytistonen wat, maakt de wijn wel wat breder;  dan komen ook de fruittonen door (abrikoos) en de honing. Intens en dik. Lekker, maar is dit € 100 waard? Ongetwijfeld gaan de leden de komende weken proberen te laten proeven dat je voor iets minder dan een snip minstens net zo lekkere zoete wijnen van misschien iets minder illustere producenten kan kopen – te beginnen met ondergetekende komende proeverij!

Verslag en proefnotities Rob van Ginneken

Wijn en spijs proeverij

We willen er een gastronomisch feestje van maken, geven Sebastian Therou en Frank Geerts aan voor hun maidenproeverij. De deelnemers aan de wijn & spijs proeverij zullen dat beeld beamen. We proeven achtereenvolgens:

Rauwe zwaardvis met kappertjes in citroen

Verse tagliatelle met mosselen en vongele

Wilde zeebaars in een saus met dille en kreeft

Kalfsreepjes met paddestoelen in witte wijn roomsaus

Pecorino

Runderkogel met rucola in jus de veau

Aangezette aardbeien met witte peper, crème cassis en aardbeienijs

En dat steeds met bijpassende wijnen. Waarbij de meningen (uiteraard) wel eens uiteenlopen over wat nou de beste combinatie is. Trattoria l‘Olivo blijkt een prima entourage voor deze proeverij. Chef Jan Gravenstein kookt lekker puur. In dit verslag mijn persoonlijke voorkeuren.

Bij de verse tagliatelle met mosselen en vongole proeven we twee wijnen die best van elkaar verschillen: een heel vriendelijk glas en een serieus glas.

Roero Arneis ‘Capural’ 2010 Montaribaldi

Ingetogen neus waar ik vanille en brooddeeg in ruik. Nello noemt mineralen, Paul ook nog viooltjes, mangofruit en flink hout. De wijn heeft een goede balans en hoge bitters, hangt vrij lang na. De combinatie met de tagliatelle is elegant. Rob benoemt dat de wijn in deze combinatie ‘dienend’ is. Montaribaldi is een klein gebied in de Piëmonte, gemaakt van 100% Arneis.

San Vincenzo 2012 Anselmi

Een veel vriendelijker wijn dan de vorige, een spring in het veld. Nello benoemt grapefruit, passiefruit en een heel aromatische neus. Bloemetjes ruik ik, wat brandnetel en kruiden. De wijn is gemaakt van 85% garganega en 15% chardonnay. De smaak heeft wat vettigs en héél veel rondeur.

Wilde zeebaars in een kreeftensaus met dille, prachtig gerecht met een héél naturel smaak; we proeven hierbij twee sauvignons - maar omdat we blind proeven weten we dat natuurlijk niet.

Ram’s Hill 2010 Tenuta di Biserno, Marlborough Nieuw Zeeland

Van de andere kant van de wereldbol, maar de familie Antinori is de eigenaar. Jonge bleke kleur en een geur met veel mineralen, wat jasmijn en een geur die ik niet zo goed kon definiëren, het doet me denken aan oude jenever granen. De wijn heeft een zweem van oxy naast heel veel frisse zuren. Interessante wijn die door zuren mineraliteit heel goed harmonieert met dit mooie gerecht.

Alteni di Brassica 2010 Gaja, Piëmonte

Gaja heeft slechts 3,5 hectare sauvignon druiven. De wijn heeft ook een jonge en bleke kleur met een neus van brandnetel, buxus en viooltjes. De wijn heeft wat vet en rondeur, komt een tikje vriendelijker over dan de vorige wijn maar wie goed proeft determineert ook een duidelijke bittertje. Dat maakt de wijn uiterst geschikt voor de dis; zelf vind ik dat het gerecht de wijn beter tot zijn recht deed komen.

Kalfsreepjes met paddestoelen in een romige witte wijnsaus is echt zo’n gerecht waarmee je een pesthumeur in een oogwenk de kop indrukt. Noem het gerecht klassiek, noem het gemakkelijk, ik krijg er goede zin van, het is lekker! Sebastian en Frank hebben hierbij rode wijnen geschonken; een witte wijn kan hier echter ook prima. Een Veronese wijn drinken we hierbij en een wijn uit Toscane. Die Toscaanse wijn geeft het gerecht nét even meer spanning.

Le Difese 2010 Tenuta San Guido, Toscane

Een goed thuis, waar de befaamde Sassicaia wordt gemaakt. Deze wijn is de ‘instapwijn’ maar wat voor een! Gemaakt van 70% cabernet sauvignon en 30% sangiovese. De wijn heeft 14 maanden hout gehad, waarvan 1/3 nieuw. Ik prefereer deze wijn boven de Barolo vanwege het fruit in de expressieve neus: mooi framboos. En dan proef je op de tong een prachtvolle, heel elegante wijn met die onmiskenbare hoge slikfactor waardoor tong en brein héél even één worden: l e k k e r.

Bij de Pecorino kaas gaf de Siciliaanse wijn de combinatie iets spannends, dat prefereerde ik boven de Amarone della Valpolicella.

Tancredi 2007 Donnafugata, Sicilia

Gemaakt van 70% nero d’avola, aangevuld met 29% cabernet sauvignon en wat tannat. HansL benoemt rubber en pijptabak in de neus, kersen en veel zuren in de smaak, evenwichtige wijn met prachtige afdronk. Gerard vindt de wijn nog wat hard door de stevige bitters. Ik zie een paarszweem, in de neus ingetogen vuursteen, mineraal, vanille. Edele neus. Mooie strakke wijn, die goed nahangt met – ik kan het niet anders zeggen – een goede slikfactor. Ik kreeg het niet over mijn hart dit uit te spuwen. Erg mooie wijn.

Bij de runderkogel met rucola en jus de veau proeven we twee topwijnen.

Barolo 2007 La Rosa, Fontannafredda, Piëmonte

Uiteraard gemaakt van 100% nebbiolo. Deze wijn laat zien waarom Piëmonte als wijnbestemming de moeite waard is, schrijven Sebastian en Frank. Rob beschrijft de wijn als elegant, Henk noemt dit verrukkelijk. Mijn aantekeningen: tikje doorzichtige kleur (licht, dus nebbiolo) , kruidige neus, harmonieus en expressief.  Goede balans.

Taurasi ‘Radici’ 2007, Mastroberardino, Campania

Sebastian en Frank schrijven dat Taurasi wel eens de ‘Barolo van het Zuiden’ wordt genoemd. De Aglianico druif (daar is deze wijn van gemaakt) heeft met Nebbiolo gemeen dat ze kruidig is en een vrij fors tanninegehalte heeft. Noël noemt de wijn Rubensiaans vol, Rob benoemt de wijn als interessant en complex (maar niet ‘lekker complex’). Nello noemt deze wijn té veel voor het gerecht, Henk prefereert ook de Barolo. Voor mij is dit een van de mooiste wijnen van de avond: paarszweem, romige neus met dat rijke, edele, dat vrij lastig te definiëren is. Grote wijn staat in kapitalen in mijn aantekeningen, mondvullend, elegant en mooi nahangend. Ik vind de combinatie met runderkogel geweldig.

Een mooie maidenproeverij waarbij we vooral met tong en hart combinaties wijn en spijs proeven. Bedankt ook Jan Gravenstein voor een prachtige avond.

Sigaar uit eigen doos, maidenproeverij

Twan Vermeulen laat zich niet door de minste inspireren: Harry Mulisch. De fameuze schrijver beweerde dat zijn absolute leeftijd 17 jaar was, dat hij in feite altijd 17 is gebleven. Twan raakte op jonge leeftijd door Mulisch geïnteresseerd in jazz muziek, wijn drinken en sigaren roken. Met het laatste is Twan gestopt, maar hij ontleent de titel voor zijn eerste proeverij aan Mulisch. De fascinatie voor wijn en jazz is gebleven. Twan zette enkele persoonlijke favorieten op tafel én ging op zoek naar curieuze flesjes. Steeds gekocht voor de proeverij.

 

Nou moet mij toch van het hart, dat de vraag naar curieuze flesjes kaf en koren bij wijnhandelaren kan scheiden. Wie op de vraag naar curieuze flesjes voor goed geld een 38-jarige wijn uit het Entre Deux Mers gebied verkoopt, - laat ik volstrekt helder zijn - verdient geen klandizie meer. Wie overleden wijn verkoopt, verdient hoon. Daar ga je toch nooit meer toe…  Wijn kopen is een kwestie van vertrouwen. De proeverij. We beginnen met de heel toepasselijke geschonken port.

Kopke Kings Crown, Tawny Reserve Port

Een blend van Reserve Tawny Port, gebotteld ter ere van de inhuldiging van Koning Willem-Alexander op 30 april 2013. De kleur neigt warempel naar oranje. En de smaak is beslist aangenaam: mooi mollig, fluwelige aandronk, noten in de afdronk. Dezer dagen probeer iedereen te profiteren van de Oranjekoorts – ik zag abdicatiebier, Kroningsbeerenburger, Oranje vodka en nog veel meer. Deze port is een uitstekend alternatief voor de tradionele oranjebitter. Gemaakt van touriga nacional, touriga fransesca, tinta barroca en tinta roriz.

 

Rocho 2010, Bianchello del Metauro

Uit de Marche, uiterst interessante wijn door de druif Bianchello. Het is reuze lastig om die autochtone druiven bij terugproeven weer te herkennen. Een heel behoorlijk glas, zegt HansH: helder van kleur, citroen, amandel en vanille in de neus. Citrustonen in de smaak. Ik zie een goudgele kleur en ruik buxustonen (ook karakteristiek voor bijvoorbeeld sauvignon). Citrus zit ook in de neus. Dit is een pittig glas wijn met veel spel en mooie zuren. Fijn dat die autochtone druiven gehandhaafd blijven.

Montagnac 2012, pays d’Oc

De huis-chardonnay van Twan. Nello benoemt banaan, kauwgum en een bittertje. Willem-Jan ruikt zuurstok. Paul noemt de wijn wat ‘vettig’ en mist een ranke structuur. Mijn aantekeningen: mineraal in de neus en oude boerderijrozen, mooie neus. Vettige aandronk, milde wijn met niet zo veel zuren, iets viefer dan de chardonnay uit Zuid Afrika die ernaast staat.

Spätburgunder 2009, Cuvee Unique, Rheinhessen

Hartendief van Twan. De lichtrode kleur maakt dat we de pinot duidelijk herkennen. Kees benoemt tabak, leer en kers. Ik ruim zelf caramel, stal en cacao, een heel innemende smaak bij een medium geconcentreerde smaak en een wat vluchtige afdronk.

Noster Inicial 2009, Priorat

Hartendief van Twan. Jan is dat helemaal met hem eens, hij typeert de wijn als ‘versmolten goud’, alles in goede balans, wel een wat gesloten neus. Kees ruikt in de neus laurier, braam en pruimen. Rob noemt de neus ook gesloten, pittige zuren, concentraat en lijm. Ik ruik wat kers, een kruidige smaak, de wijn is nog te jong, heeft veel toekomstpotentieel en zit vrij hoog in alcohol. Gemaakt van 70% garnacha, 25% samsó en 5% cabernet sauvignon. 

Herken druif en land

Villa Maria in Marlborough

Dimph Oerlemans componeert een blindproeverij waarin we steeds druif en land determineren. We kennen het gevoel achter drie glazen: van puzzelend tot radeloos. En het gevoel als je op papier de proeverij ziet: bewondering voor de samenstelling. We proeven vijf series met vintage port 1995 toe.

Eerste serie: Elzasser riesling, Chablis chardonnay en Montagny chardonnay

 

Chablis 2010 Grand Cru Les Clos, domaine Pinson

Mooie neus, door enkele proevers wat houtgedomineerd genoemd. Ik ruim erg mooie viooltjes, Kees wat hazelnoot en vanille. Na het genieten van de neus valt in de smaak een botertoon en wat bitter op. De mooiste wijn van de serie én het hartendiefje van Dimph.

Tweede serie: Barbera d’Asti en cabernet franc uit Chinon

Wat kan dat lekker zijn, de eerste rode wijn na een witte serie. Vooral als ze romig, mild en fluwelig zijn, van die liefelijke wijnen.

De verschillende terroirs van Domaine de la Morandiere

Chinon 2010, Domaine de la Morandiere

Vieilles Vignes. Ik herkende de cabernet franc niet, dacht aan een merlot. Door die enorme romigheid, kers in de neus, cederhout, mooi! De kleur is nog mooi paars. Zachte aandronk, mild, allemansvriend.

Barbera d’Asti 2009, Elio Perrone

De wijngaard is in 1932 aangeplant, staat in de documentie, dus ook oude stokken. Ik val als een blok voor deze wijn, waarbij ik in de neus niet veel meer ruik dan nieuw hout (wel lekker hoor). Fluwelige aandronk, ik proef hoge zuren en chocolade en cacao.

Derde serie: nebbiolo uit Piemonte en malbec uit Cahors

Cahors 1997, Clos Triguedina, Prince Probus

Hartendief van Dimph. Ik wrijf nog eens even goed in mijn ogen bij de aantekeningen, maar het staat er echt: kindermoord. Gefopt! Dit is nu de tweede week achter elkaar dat we gerijpte wijn proeven en die niet echt herkennen. Twan noemt de neus ingetogen, maar haalt er véél impressies uit: tabak, kers, caramel en cederhout. Dat is ook Willem Jan gelukt, die kers, steen, rabarder, champignons/morilles determineert. Zelf ruik ik chocolade, mocca en cacao in de zwartgekleurde wijn. Ik lees verder: “een bek vol wijn, teer, trekt enorm, een nog straffe wijn.”

 

Vierde serie: tempranillo uit Ribera del Duero en malbec uit Cahors

Ribera del Duero 2009, Bagús

Een mollige wijn met leer, gestoofd fruit, vrij zacht, zegt Just. De kleur heeft een paarse rand. In de neus mineraal, ingekookte kers en ook truffeltonen. Soepele aanzet maar een karaktervolle smaak. Duidelijk een wijn met nog toekomstpotentieel.

Vijfde serie: pinot noir uit Marlborough Nieuw Zeeland en syrah uit Australië.

Met het oog op prijs/kwaliteit een interessante serie want de tweede wijn is drie keer zo duur als de eerste.

Marlborough 2010, Villa Maria

Frank determineert de wijn in heel interessante bewoordingen en kritisch: deze wijn probeert karakter te hebben, maar haalt het in mijn ogen net niet. Rick: soepel, vanille, zoetje, peper en hout. De pinot noir is te raden, nee vast te stellen aan de hand van de lichte kleur. De neus is zéér pinot noir, maar hoe definieer je dat nou? Cederhout ook. Mijn aantekeningen: rondeur, gewoon erg lekkere pinot, hangt na. Ik geef de voorkeur aan deze wijn uit Nieuw Zeeland boven die uit Australië.  

Adeliade Hills 2008, Long view, the Piece Shirah

Dit is dan Franks wijn: aangenaam, aardbei en subtiel, benoemt hij. De neus heeft iets ‘raars’ zegt Toos, Noël noemt het zwavel. Rick ruikt snoepjes, laurier en eucalyptus. Ik ruik wat cacao in een vette neus die ik onterecht voor Chili aanzie. De smaak is mij te straf.

Een heerlijke proeverij waarbij ik helaas vaak ontnuchterend slecht druiven en landen herken.

Interessante buurdomeinen



Wijngaarden Château Margaux, grenzend aan Château Labegorce

Het voelt heel gek. Op de scheidslijn tussen twee wijngaarden wéét je: de wijn die is gemaakt van wijnstokken voor Château Margaux kost twaalf tot vijftien keer zoveel als de wijn van de wijnstokken van buurdomein Château Labegorce. Betalen we dan teveel voor zo’n prestigewijn? Puur kijkend naar prijs/kwaliteit is het antwoord: ja.  Maar bij prestigewijnen betalen we ook voor historie, het merk of de naam, rijpingspotentieel. De proeverij van Peter van den Besselaar heeft ‘interessante buurdomeinen’ als thema . Een van de domeinen die we proeven werd in 2012 verkocht: Le Thil Comte Clary in Pessac Leognan. Aangrenzend Château Les Carmes Haut Brion kocht 5,6 hectares; die koop verdubbelt in één klap hun wijngaard. Volgende jaren zal de wijn onder nieuwe naam en tegen een drie keer hogere prijs verkocht worden. Goed beschouwd is het wel de moeite waard om te zoeken naar interessante buurdomeinen. Vanwege onverwacht mooie kwaliteit. Omdat de wijnen een mooie prijs/kwaliteit verhouding hebben. We proeven blind een Crozes Hermitage die één derde kost van de Hermitage ernaast, de puntenwaardering voor deze wijnen verschilt maar een fractie. En toch wil ik graag wat Hermitage in de kelder leggen, omdat die tien, vijftien, twintig jaar zonder moeite kan rijpen. De absolute topwijnen betalen dat geduld terug.

 

De indrinker krijgt de laagste waardering, Crozes Hermitage 2007 Les Meysonnieres van M. Chapoutier (12,5punten).  Best opmerkelijk, want twee maanden terug prijzen we de wijn nog net niet de hemel in. We proeven niet consistent, zegt Rob. Deze avond herkennen we de Rhône en syrah niet, maar denken door de liefelijkheid en hoge zuurgraad aan Cru de Beaujolais. Het kan verkeren. Alle andere wijnen krijgen ten minste van één proever de hoogste puntenwaardering. Op één wijn na: het buurdomein van Mouton Rothschild, Château La Fleur Milon 2005 uit Pauillac (13,1 punten). Enkele proevers denken aan een foute fles. In de eerste serie proeven we belegen wijnen – géén proever komt maar in de buurt bij het raden van de leeftijd: een dertien en een achttien jaar oude wijn. We proeven de buur van Château Margaux. En geven punten volgens het COS-systeem: 3 punten voor kleur, 4 punten voor geur en 10 punten voor smaak en 3 punten voor algehele indruk/harmonie. De gemiddelde waardering van alle proevers staat vermeld; achter de punten staat vermeld wie deze wijn zijn of haar hoogste score gaf.

Château Labegorce 1995, Margaux – 14.0 punten (Noël)

Tuilé kleur, een neus van cederhout, mineralen, kreupelhout, laurier, pruimen en eucalyptus. Volstrekt harmonieus, heeft zelfs nog wat fruit, sap en rondeur. HansH noemt de geur aantrekkelijker dan de 2000.

Château Labegorce 2000, Margaux – 14.0 punten (Martin)

Vergeleken met 1995 is de smaak van deze aantrekkelijker, zegt HansH. Kees noemt de neus zwoel, met cassis, paddenstoelen en laurier. De kleur heeft duidelijk ontwikkeling, in de neus herken ik mineralen. Liefelijke en sappige smaak, nogal vluchtig. Betrekkelijk hoge zuurgraad en elegantie. Een enkele proever zegt dat deze wijn nog moet liggen…

Château Franc Bigaroux 2005, Saint Emilion – 14,7 punten (Willem Jan)

Buurdomein van Canon la Gaffeliere. De wijn heeft nog tannines maar is ook al mooi gerijpt en daardoor goed drinkbaar. In de neus tonen van leer en bramen, zegt Sebastiaan. Rob ruikt rozebottel, roemt kracht, balans en romigheid. Paul ruikt kers en cederhout. Wijn mt een mooie kruidentoon en sappigheid.

Château Cheval Brun 2006, Saint Emilion – 14,4 punten (Paul)

Buurdomein van l’Angelus. Kruidige expressieve neus, heel aangenaam met cederhout. Paul ruikt turf, aarde en mos, hij roemt de Pomerol-achtige zachtheid en elegante neus. De smaak combineert een zekere strengheid met rondeur en souplesse.

Château Patris 2010, Saint Emilion – 15,5 punten (Willem Jan, HansL, Gerard, Just)

Duurdomein van l’Angelus. Rob noemt de neus van de Patris interessanter dan Cheval Brun. Willem Jan ruikt vleeslucht, een pot met soep, zure zult, geuren die hij erg kan waarderen. Jong zwart fruit, kers, framboos en laurier. Sigarenkistje. De rondeur maakt de wijn nu erg genietbaar ondanks de aanwezige tannines, ook wat chocolade in de smaak.

Château Belle-vue 2005, Haut Medoc – 16,1 punten (Sebastiaan, Frank, Rob, Gerard, Peter)

Buurdomein van Giscours. Hartendief van Peter. Het domein in Macau grenst aan Margaux en heeft daar ook wel wat van weg. Heel donkere kleur. Willem Jan ruikt cassis, koffie en laurier. Ik ruik karrenladingen met bessen, een edele en voorname neus. Tikje zoet in de aandronk, heel fluwelige smaak, prachtige wow-wijn! En uiterst koopwaardig in mooie jaren zoals 2005. Mooiste wijn van de avond.

Château Le Thil Comte Clary, Pessac Leognan – 15,6 punten (Jan, Paul, Just, HansH, Kees)

Buurdomein van Les Carmes Haut Brion. Ik ruik stal en mineralen en proef een sappige smaak met mooie zuren en een verduveld mooie rondeur. Als ik de andere proevers hoor, doe ik vooral de neus tekort. Willem Jan ruikt steen, hooi, stal, kersen en bramen. Just ruikt bramen, zwarte bessen, cacao, aarde en truffel. Trouvaille.

Domaine du Colombier 2009, Crozes Hermitages – 15,6 punten (Claartje, Noël, Martin, Just)

Moeilijk te proeven, syrah na Bordeaux, zeggen enkele proevers. Maar ik vind het heerlijk! In de laatste serie staan een Crozes Hermitage naast de Hermitage. Proeven we terug waarom de tweede drie keer zo duur is? Rob is kritisch: vlezige wijn met zwart fruit maar ook gebrek aan zuren. Gerard ruikt zwart fruit, cederhout, noemt de smaak aangenaam met frisse zuren. Jan benoemt de neus in één woord: een dierentuin. Mondvullende smaak met veel fruit en mooie zuren. Mijn aantekeningen: kruidige neus, Mon Cherie kersen en chocolade, expressieve neus. De smaak heeft rondeur en souplesse, eindoordeel: prachtige wijn.

Domaine du Colombier 2009, Hermitage – 15,8 punten (Kees, Just, Peter)

Hartendief van Peter. Kees benoemt de wijn als mollig “en daar hou ik van”.  Dat de wijn rijpingspotentieel heeft, komt tot uiting in de proefnotities van Gerard: complexe wijn met wat teer in de neus, harde bitters en trekkende tannines. Jan noemt de tannines juist goed versmolten en benoemt uit het bouquet: koffie, chocolade, ijzeroxide, pruimedanten, morelkersen. Mijn aantekeningen: enorme complexiteit met werkelijk karrenvrachten rood fruit. De smaak? Rijk, rijk, rijk, flinke intensiteit maar nu nog gesloten. Geweldig potentieel, wijn benadert voor mij perfectie. Tja, aan de puntenwaardering is af te lezen dat het gros van de kopers zal gaan voor de Crozes Hermitage. Ik droom ervan om met zo’n Hermitage een toost uit te brengen als ik mijn pensioen haal of de staatsloterij win.

Rhône doorgeproefd

Antoine Jaboulet begon als 27-jarige in 1834 op de hellingen van de Hermitage in de Rhône als wijnbouwer. Zonen Paul en Henri zetten zijn werk voort. Het was Paulus die vervolgens zijn naam gaf aan het bedrijf. Sindsdien zijn verschillende generaties elkaar opgevolgd. In 2006 heeft de Frey familie het handelshuis verworven. Zij zijn wijnmakers in Champagne en eigenaars van Château La Lagune in Bordeaux. Aan het hoofd van het handelshuis staat Frederic Jaboulet.

Misschien is het huis nog wel het meest fameus door één fabelachtige – en onbetaalbare – wijn: l’Hermitage La Chapelle. Robert Parker noemde de 1961 “behorend bij de drie beste wijnen die ik ooit dronk”. Flessen met een opmerkelijk lage opbrengst van 8 hl per hectare. Er liggen nog altijd enkele flessen en magnums van dit jaar in de schatkelder van het huis. In 1962 kosten deze flessen 10 Franse Francs. Wie toen een kistje heeft weggelegd én nog flessen heeft… kan die nu verkopen voor Euro 10.000 per fles.

Als ik door mijn oogwimpers naar mijn aantekeningen kijk, ziek ik *-sterretjes staan bij alle vier Crozes Hermitage wijnen die we vanavond blind drinken. En omdat die ook voor de liefhebber betaalbaar zijn, is het een boeiende proefervaring. Gerard van Avendonk schenkt 13 wijnen van het huis Jaboulet Ainé, zowel uit Noord Rhône (Condrieu, Cornas, Hermitage, Saint Joseph) als Zuid Rhône (Gigondas, Châteauneuf de Pape). Ik kan niet zeggen dat de wijnen herkenbaar één stijl hebben, maar wel dat ik flessen van dit huis in een restaurant blindelings zou kiezen, want ze zijn uiterst betrouwbaar.

Noord Rhone

Crozes Hermitage 2009 Les Jalets (blanc)

Hartendief van Gerard. Gemaakt van 100% marsanne. Ik vind dat een moeilijke druif om te determineren, met weinig uitgesproken karakteristieken. Ik ruik wat mineralen en licht anijs. Rob benoemt een vleugje vanille, Jan ruikt véél: leisteen, graniet, krijt, vuursteen en viooltjes. Ik vind de wijn lekker: hap sap, je verlangt naar een volgende slok, een tikje frivoler dan de stevige Saint Peray die ernaast staat. Ik proef amandel in de afdronk.

Crozes Hermitage 2009 Les Jalets (rouge)

Wijn van 100% syrah. Paarszweem. Oogt veel jonger dan de jaargenoot die ernaast staat gemaakt van grenache. Fruitige neus met blauwe bes, kruidentoets van tijm. Goed concentraat, wijn met nog potentie, de wijn heeft veel rondeur en een fluweeltoets.

Crozes Hermitage 2007 Domaine de Thalabert

Gemaakt van syrah en duidelijk weer een stap hoger dan de vorige wijn. Claartje benoemt een mooie proefnotitie: kruiden, zwoelheid, pruim en kers in de neus, speculaaskruiden en zoete tannines in de smaak. Mijn aantekeningen: dakpannenbruine rand, kruidige en zwoele neus, met later wat caramel, zich uitwaaierend als een pauwestaart. Stevige aanzet, véél karakter maar ook prettige zuren en charme, medium concentraat, drinkt heel fijn.

Crozes Hermitage 2007, Domaine de Roure

Gemaakt van syrah, handgeplukt op steile graniethellingen. De mooiste wijn van de avond. Fantastisch rijke neus met cederhout, sigarenkistje, vanille, nieuw hout, pruimen en mest. Gemaakt van oude wijnstokken van 100 jaar oud en dat proef je. Héél uitgebalanceerde wijn met veel elegantie en een fluwelen aandronk. Wow! HansL: lekkerder bij iedere slok. Noël: laurier, drop, pruim in de smaak die zich heel slank presenteert.

Condrieu 2009 Les Cassines (blanc)

Gemaakt van viognier. Rijpe tonen, petrol zweem, boenwas, hooi en droogbloemen, zegt HansL. Mineraal, aromatisch en zacht rond, aldus Nello. Licht gouden kleur, vanille en stallucht, wat peer en mineraal. Ik ben onder de indruk van de neus. De smaak van de wijn kenmerkt zich door hoge bitters en tegelijkertijd rondeur. Knap glas.

Saint Joseph 2009, Le Grand Pompé

Gemaakt van syrah. Rijke neus, ik vind die echt mooi., Twan ruikt caramel, ik ruik chocolade, mocca en peper. Kun je fluweel ruiken? Ik denk van niet, maar toch kreeg ik die associatie. De smaak is minder rijk van de neus, behaagt echter toch… elegantie, rondeur en souplesse.

Saint Peray 2011 Les Sauvàgeres (blanc)

Dimph ruikt marsepein (warempel) en denkt meteen aan marsanne (mooi ezelsbruggetje). Dat klopt. Gemaakt van marsanne en rousanne, deels van oude stokken. Ik hoor appeltjes noemen in de neus, witte bes en kruisbes. Zelf ruik ik alleen een neutrale neus, de smaak is sappig met bitters, opvallend veel kracht en voor mij veel meer een eetwijn dan een glas om zo te genieten. Zuivere wijn.

Zuid Rhone

  

Chateauneuf du Pape 2007 Les Cèdres

Bloedmooie wijn van Grenache, Syrah, Mourvedre en Cinsault. Witte peper en jam, zegt Toos. Mooie balans en zwoele aanzet, zegt Noël. Gerijpt en kirsch, zegt HansL. Zwoel, zegt HansH. En Jan brengt het natuurlijk het mooist onder woorden: rood fruit, peper, peper, peper, chilipeper! Ik ruik rood fruit, oneindige tijmvelden: heerlijke rijke neus. Dat zet zich door in de smaak: rijk en volstrekt harmonieus.

Muscat de Beaumes de Venise 2010  Le Chant des Griolles

Gerard benoemt terecht lychees als dominante geur. Wat mij betreft ook enorm geurende oude boerderijrozen. Volstrekt harmonieuze smaak: finesse, rondeur en elegantie. 

Redekavelen en genieten van Loire wijnen

Zoete Loirewijnen, absolute top van de wereld

We drinken in lente en zomer met graagte witte Loire wijnen. Altijd en steeds opnieuw discussiëren we oneindig over rode Loire wijnen. We weten ons meestal niet goed raad met Loire rosé wijnen. Maar de zoete Loire wijnen… die horen  onmiskenbaar tot de grootste wijnen ter wereld. Toos Dusee benoemt het immense wijngebied in vier districten, Orléanais, Touraine, Anjou-Saumur en Pays Nantais. En brengt uit alle districten wijn op tafel. Met zorg gekozen én steeds voorzien van deskundig commentaar. Alle wijnen worden blind geproefd.

Domaine de la Paleine 2009, Cabernet de Saumur

HansL is erg enthousiast over de kleur van deze rosé “met een magenta-gloed”, Noël noemt het helder rood en ruikt waterijsjes/grenadine. In mijn aantekenboekje staat: felle kleur, druivige neus en een sappige smaak met goede zuren en een bittertje. Serieus en leuk glas, een rosé die zowaar wat kan rijpen en gastronomisch inzetbaar is bij tal van gerechten. Van hetzelfde domein is de Saumur Brut methode traditionelle de moeite waard: neus met appeltjes en gist, strakdroog en elegant.

De Jessy Rouge, demi-sec, Saumur methode traditionelle

Rode wijn van 100% cabernet franc mét bubbels. Brengt de tongen los, want er zijn voor- en tegenstanders. Deze curieuze wijn heeft echter best wat te bieden, Paul ruikt bosaardbei, kersen, hij noemt de wijn goed van zuren en leuk van smaak met wat aardbei. Het is een mooie wijn om als ongewone dessertwijn te schenken. Prettig, sappig en met wat morel.

Domaine des Genaudières 2009, Muscadet Coteaux de la Loire

Oesterwijn. Ik ben er zelf verbaasd over, maar mijn voorkeur gaat uit naar deze wijn vóór een Clos de la Fontaine 2011 Muscadet de Sevre et Maine vieilles vignes. Blankgele kleur. Druivige neus met licht citrus en prettig groen. Heel karakteristieke passiefruit zuren, mooi en lang nahangend. Trouvaille!

Domaine de Michaud 2011, Touraine Chenonceaux, Eclat de Silex

Hartendiefje van Toos. Oudgouden kleur, kattepis neusje. Berry (‘ik drink dit nooit’) roemt de neus met kruisbes, hooi en de aangename bitters in de smaak. Toos noemt de wijn vooral heel zuiver en zacht. Ik ruik ook citrustonen en veel passiefruit. Erg mooi glas wijn. De wijn steekt een Puilly Fumé die ernaast staat naar de kroon. Dus ook: Trouvaille!

Château de Bréze 2010, Clos David, Saumur Blanc

Deze wijn staat naast een niet houtgerijpte Saumur. De meningen zijn – zoals zo vaak – verdeeld. Henk noemt deze wijn nét iets completer, complexere neus en lekkerder smaak. Kees ruikt banaan en peer, Gerard boenwas en banaan, hij typeert de aanzet als zacht en stevige zuren in het middenrif. Mijn aantekeningen: bleekgeel, volle en kruidige neus, volle aandronk met citruszuren en prachtig lang nahangend. Naar mijn idee absoluut een eetwijn.

Heel veel is in de oogsttijd niet veranderd

Bij de rode wijnen is er de meeste en felle discussie. We proeven twee 100% cabernet franc wijnen, een met een wat kleine neus (een rode Brèze 2009, Saumur), elegantie en fluweligheid naast een zekere stroefheid. Daarnaast staat een St. Nicolas de Bourgueil uit hetzelfde jaar.

Domaine Rochouard 2009, Saint Nicolas de Bourgueil

Paarse kleur. Ik vind dit een prachtige wijn: framboos, lijm en kruiden in de neus, een straffe aandronk waardoor je weet dat de wijn nog veel potentieel heeft. Prachtige mineraliteit! Eetwijn. Twan noemt de neus iets warmer dan de Saumur en benoemt vanilkle, nougat, zoethout en caramel in het bouquet. Rick noemt de wijn elegant en complex. Claartje is het meest poëtisch: dit is een lichte jonge dame.

Botytris druiven, de edele rotting

Domaine du Petit Val 2011, Coteaux du Layon

Kees zegt: de neus is gesloten, maar als je de wijn op de tong krijgt, dan gaat de hemel open. Drink dit zonder er iets bij te eten, de wijn is heerlijk fris. Gerard benoemt abrikoos in de neus. Mijn aantekeningen: bescheiden neus met Turks fruit, perzik en nougat. Op de tong: aaah, nectar. Goede zoet/zuur balans, niet te plakkend, heel elegant.

Bonnezeaux is de top van de Coteaux du Layon
en dat gebied ligt weer in het district Anjou

Domaine de Fesles 2005, Bonnezeaux

Bonnezeaux is met Quarts de Chaume de absolute top in de Layon streek. En de Fesles is binnen Bonnezeaux de meest gereputeerde naam. Noel benoemt acacia, vijgen en honing in de neus. Ik ruik vooral carameltonen. De wijn is goudgeel, duidelijk méér goud van de Petit Val. De neus is Rijk met een hoofdletter, duidelijk ook botytristonen. Om deze wijn te maken zijn de plukkers maar liefst zes keer door de wijngaard gegaan om steeds de meest optimale druiven te plukken. De smaak heeft een perfecte harmonie en is volstrekt in balans. Grote Wijn.

Een dubbeltje wordt nooit een kwartje: belegen kelderschatten

Elite wijn leeft en rijpt tot een mooier geheel bij ouderen

 

Het overgrote deel van de enorme plassen aan wijn is gemaakt om te drinken. Om snel te drinken. De elite van de wijnen mag bewaard. En wint zelfs aan kwaliteit. Het gezegde dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt, is ook in de wijnwereld waar. Hans van der Horst schenkt verschillende wijnen die dat bewijzen. De Muscadet 1992 is gemaderiseerd, de Corbieres 1983 overleden, een St. Emilion 1975 durf ik niet aan mijn mond te zetten maar gaat fluks de spuugbak in. Zijn er dan helemaal geen verrassingen? Niet echt. Bergerac 1985 heeft een belegen neus, waar warempel nog een fruitassociatie in zit, zelfs wat kracht in de smaak, maar vervliegt snel. De wijn was jonger met zekerheid beter. De Chateauneuf du Pape 1986 (voor mij ook overleden) krijgt positieve commentaren; Hans heeft er in de voorbije jaren van genoten, maar baalt dat de resterende flessen niet eerder zijn gedronken. Zelf vind ik de Meursault 1989 mooi en interessant. De andere wijnen die hieronder zijn beschreven zijn allemaal elitewijnen. Wie wijn wil kopen om lang op te leggen, trekt zijn portemonnee. Niet over zeuren. Want die oplegwijnen ontwikkelen met de tijd een rijkdom die aantrekkelijk is. Ze leven. Je kunt er jaarlijks of tweejaarlijks een van openen om de levenscyclus te volgen.

Meusault 1989, Domaine de Michelot

Voor Hans meegebracht uit Frankrijk door een vriend. De best aangeschreven wijn uit Meursault (toen, zegt Hans) en lang te bewaren. Een hartstikke leuke wijn, noemt Nello de wijn. Boterig, dik en met honingassociatie, zegt Gerard. Mijn aantekeningen: goudgeel, een neus met veel impressies: banaan, vanille en citrus. Een volle smaak met een bittertje, maar wel harmonieus, een duidelijke eetwijn, mooi vol.

Château Smith Haut Lafite 1994, Pessac Leognan

Hartendiefje van Hans. Martin noemt de wijn aangenaam en in balans, hij ruikt paddestoel en tabak, Sebastiaan ruikt stallucht. Mijn aantekeningen zijn ook heel positief: rood zomerfruit in de klassieke en intense neus, later kreupelhout en nog later mineraal en tabak. Altijd een goed teken als de neus zich zo geleidelijk aan opent. De smaak is sappig, harmonieus met kracht en een bittertje, de afdronk eindigt rank.

Château de la Tour, Clos de Vougeot 1993

Veel proevers vinden dat deze wijn last heeft van de Bordeaux. Het is niet ‘my cup of tea’ van Martin (metalige indruk, hoge zuren, weinig lekkers), Twan benoemt krentjes, tabak en rondeur. Voor mij is dit dé wijn van de avond: ik ruik ook een toon van ijzeroxide, maar daarnaast paprika en vlezigheid (goulash), een piepklein zoetje in de aandronk en dan die onmiskenbare slikreflex, de doorslikreflex. Deze wijn is elegant en vrouwelijk en volstrekt harmonieus, knappe prestatie.

Brunello di Montalcino 1991 Biondi-Santi

Als ik Hans goed begrijp, kreeg hij deze wijn bij zijn pensionering. Wat een geweldig idee om deze fles met ons open te trekken. Nello haalt het aan het eind van de proeverij nog even aan: we proefden al veel Brunello di Montalcino maar nog geen Biondi-Santi, dé Brunello. Dit is zo’n wijn die met tweeëntwintig jaar volstrekt harmonieus is, echt heel mooi. Mineralen en kreupelhout in de neus, een ranke wijn, goed in balans.

Amarone di Valpolicella 1994, Villalta, ‘I Communali’

Hartendief van Hans. De druiven voor deze wijn zijn vier maanden ingedroogd, de druivensoorten Corvina, Rondinella, Molinara en Rossignola zijn gebruikt. Cees is onder de indruk van de neus met chocolade en mocca, Rob noemt de wijn zwoel, Nello denkt aan kersen in alcohol. De neus is inderdaad schitterend, langzaam en breed uitwaaierend: herfstbos, heel intens, rozen en mocca. Zoetje in de aandronk en een uitstekende balans.

Openen van belegen kelderschatten valt niet mee

Château Doisy Daëne 1995, Sauternes

Een wijn die Hans ieder jaar volgt, op een traditioneel moment, bij kerst. Fijne traditie. Gerard benoemt de balans als rins/zoet. Willem-Jan zet een kanttekening bij de korte afdronk maar is zowat lyrisch over de neus: peer, ananas, petrol, honing, roomboterbabbelaar-caramel, amandelen en nougat. De wijn is enorm goudkleurig, ik ruik zelf wat perzik in de mooie elegante neus. De smaak is weelderig, rijk en vol. De wijn heeft een elegante neus en een Rubensiaans ronde smaak.

“Het is moeilijk, geloof ik.” Blindproeven van 13 druiven. “Is het moeilijk?”

Achaval Ferrer wijndomein in Mendoza Argentinië

 

Met een brede grimlach op het gezicht, zegt Noël Geisen: “Het is moeilijk, geloof ik… Is het moeilijk?” Hij hoefde niet héél erg aan te dringen om feedback. “Als je zó de wedstrijdproeverij opzet, dan maak je echt geen vrienden”, zei Paul met een mooi misprijzende gezichtsuitdrukking. Hij had niet helemaal ongelijk, want ik hoorde Rob zeggen: “Dit geeft een beetje het Grand Prix Saint Hubert gevoel.” We proeven 13 druiven. Daarbij zitten er verschillende die ik zelden proef, zoals de grenache gris, auxerrois en grenache noir. Eerlijk is eerlijk, als ik het nu terugzie op papier (chenin blanc, riesling, sauvignon blanc, pinot noir, syrah, malbec, cabernet sauvignon, etc.), dan moest het te doen zijn.  Maar ja… de realiteit is weerbarstig. En er zitten druiven bij die we goed kennen, maar waar Noël een wat atypische wijn van schenkt, zoals een geconcentreerde chardonnay met restzoet.

Hieronder enkele van de wijnen die bij mij de meeste indruk maakten.

Château de Cheman, Crémant de Loire Brut

Gemaakt van chenin blanc (85%), cabernet franc (10%), pineau d’aunis (5%) door een Nederlandse wijnbouwer. Bleekgeel. Neus heeft wat gist. De smaak is rassé, erg strak en mooi, ook aangename bitters. Ik geef toe: ik dacht aan champagne.

Mas Amiel, Altaïr 2009

Gemaakt van grenache gris (80%), grenache blanc (10%), maccabeu (10%)  in de Côtes de Rousillon. Schitterende kleur en een bloemig, expressief bouquet. Zuivere smaak, hoog in zijn bitters en niet zo complex. Ik hoor ook over de neus: mineraal, groene appel, peer, floraal, citrus en kruiden. Wel erg hoog in zijn alcohol: 14,5.

Viré Clessé "Terroirs du Quintaine" 2010, Michel

Gemaakt van chardonnay (100%). Noël kreeg de witte wijn geadviseerd door een sommelier bij een passend gerecht en was verkocht. Snap ik goed. Goudgele kleur, ik ruik wat kattepis en kruisbes (ja, dus verkeerd ingeschat als sauvignon blanc). Ook vanille en kruidige tonen. Erg geconcentreerde wijn, honing in de smaak, uitermate uitgebalanceerd. Ja, dit kun je dus maken van chardonnay. Volstrekt atypisch.

Kiezels in Chateauneuf du Pape

Clos de l'Oratoire des Papes 2001, Châteauneuf du Pape

Gemaakt van grenache noir (80%), syrah (10%), cinsault (5%), mourvèdre (5%). Tuilé kleur. Geweldig mooie neus met allerlei impressies: zwarte bessen, caramel, vijgen en mocca. Leer en cederhout. Stevig kruidige smaak met een zekere rondeur.

 

 

Achaval Ferrer, Finca Altamira 2001, Mendoza River Valley Argentinië

Gemaakt van malbec (100%). Henk ruikt bramen, zwarte bessen, specerijen in de fraaie neus. Claartje ruikt wat metaligs en inkt. Jan benoemt de geur als oxy met chocolade en koffie. Ik ruik vooral ketjap en ook nog wat fruit, langer in het glas komen duidelijk rozen naar voren. Veel mineralen en een klein rubbertoontje. Uitermate goede balans, eetwijn.

Domaine Mondivin 2001, Villányi Sterntal, Hongarije

Sebastiaan ruikt peren, pruimen en tabak, Paul noemt vanille, leer en proeft zuren van kersen. Mijn aantekeningen: klassieke neus met laurier en een zweem van eucalyptus. De kleur is ontwikkeld. In de neus komt ook grafiet naar voren, pruim en tutti frutti. Kersen in de smaak. De wijn lijkt ontwikkeld maar heeft nog veel potentieel. Een ranke wijn.

La Reserve de Leoville-Barton 2000, Saint Julien

Gemaakt van cabernet sauvignon (70%), merlot (15%), cabernet franc (7%), petit verdot (3%). Sebastian ruikt mint en zwarte bessen en determineert de cabernet sauvignon meteen goed. Ik dacht aan merlot, door een zachte neus met zoethout en drop en de zachte aandronk, rondeur en souplesse.

Le Carillon de l'Angélus 2000, Saint Emilion

Gemaakt van merlot (80%), cabernet franc (10%), cabernet sauvignon (10%). Klassieke neus, klein rubbertje in de neus, Sebastiaan benoemt bramen, bessen, leer en truffel. Aardbei en sigarenkistjes. De wijn heeft heel veel concentraat, een piepklein zoetje en drinkt uiterst prettig en sappig.